• تاریخ ارسال : دوشنبه 05 خرداد 1393
• بازدید : 1545

• تاریخ ارسال : دوشنبه 05 خرداد 1393
• بازدید : 1548

• تاریخ ارسال : دوشنبه 05 خرداد 1393
• بازدید : 1669

همه ما امروزه كم و بیش با واژه اعتیاد و مواد مخدر آشنایی داریم. احتمال اینكه شما از اعتیاد به مواد مخدر، الكل، سیگار و ... در جامعه بی‌اطلاع و یا درباره اعتیاد و معتاد مطالبی نشنیده باشید، بسیار ضعیف است.
همه روزه از طریق رسانه‌های جمعی،‌ اخباری را در این خصوص دیده، شنیده یا خوانده‌ایم. حتی برخی از ما افراد معتادی را در بین اقوام و دوستان و آشنایان خود می‌شناسیم.ما هرچه بیشتر از منابع موثق و قابل اعتماد درباره آنچه كه زندگی انسان را تباه می‌كند اطلاعات به دست آوریم احتمال بیشتری دارد كه از عهده مشكلات و مصیبت‌ها برآییم. زمانی كه ما دانش و آ‌گاهی خود را افزایش می‌دهیم نسبت به سلامتی و خوشبختی خود احساس مسوولیت بیشتری می‌كنیم. 
شاید به همین خاطر است كه افراد بی‌مسوولیت و كسانی كه از زیر بار مسوولیت زندگی سالم و شادیبخش شانه خالی می‌كنند، دانش و اطلاعات كمتری داشته و با مشكلات بیشتری روبه‌رو می‌شوند.اینكه ما همواره خود را از دیگران مستثنا دانسته و به خود نوید می‌دهیم كه ما با دیگران تفاوت داریم و در دام اعتیاد نمی‌افتیم باعث كبر و غرور بی‌جای ما شده و زمینه را برای گرفتار شدن ما در دام معضلات اجتماعی فراهم می‌سازد.خیلی‌ها هنگامی كه برای اولین بار مواد مخدر (مانند حشیش، علف، تریاك، هروئین و ...)، الكل و حتی سیگار مصرف می‌كنند، احساسی خوشایند ولی زودگذر را تجربه می‌كنند. حتی آنهایی كه هنگام مصرف سیگار، موادمخدر و الكل دچار سرگیجه، حال به هم خوردگی، ترس و احساس‌های وحشتناكی می‌شوند، تحت تاثیر تلقین و تشویق مخرب كسانی كه در لحظه مصرف در كنارشان هستند، این حالت‌ها و احساس‌های بد را نادیده می‌گیرند و به همین علت مصرف مواد را دوباره برای بار دوم و سوم تكرار و به منجلاب بدبختی و تباهی گرفتار می‌شوند.ما همه در هر سن و سالی كه باشیم نیاز به تفریح و شادی داریم. تفریح، بازی و شادی لازمه سلامتی و تندرستی ماست. ما باید بدانیم كه مسوول سلامتی و خوشبختی خودمان هستیم. چرا كه آن نیروی عظیم هستی بخش جهان به ما حق انتخاب داده است كه بهترین راه را برای لذت بردن از مواهب خداوندی انتخاب كنیم. قبول این مسوولیت و انتخاب سلامتی و خوشبختی خود نوعی عبادت است.

• تاریخ ارسال : یکشنبه 04 خرداد 1393
• بازدید : 1939

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 1705

دکتر طاهرنخست، سرپرست کلینیک روان درمانی مرکز ملی مطالعات اعتیاد، در گفت‌وگو با ایسنا، با اعلام این خبر اعتیاد را نوعی  بیماری مغزی با ضریب برگشت‌پذیری زیاد دانست که به گفته کارشناسان، یکی از مهم‌ترین روش‌های مهار این ضریب، استفاده از روش‌های مشاوره و روان‌درمانی پس از بهبودی معتادان است.

او با بیان این که معتادان عمدتا پس از بهبودی در جایگزینی لذت مصرف مواد مخدر با چیزهای دیگر سردرگم می‌شوند، تصریح کرد: در این مرحله از بهبودی، نقش روان درمانی برای معتادان بسیار حائز اهمیت است.

این پژوهشگر حوزه اعتیاد همچنین برای تایید بیشتر گفته خود مبنی بر اهمیت روان درمانی معتادان پس از ترک، گفت: یافته‌های حاصل از انجام یک پژوهش بر روی 92 نفر از معتادان تحت درمان با متادون بر اساس سه مدل مشاوره‌ای اعم از «تعیین کمترین حد مشاوره یعنی 15 دقیقه در ماه»،‌ «درمان دارویی استاندارد با انجام تنها یک روز مشاوره در ماه» و «درمان با ارائه بیشترین حد مشاوره خانوادگی و روانپزشکی» نشان داد که گروه سوم از موفقیت بیشتری در درمان برخوردار بوده‌اند.

سرپرست کلینیک روان درمانی مرکز ملی مطالعات اعتیاد در عین حال تاکید کرد: یک رویکرد درمانی برای همه معتادان پاسخگو نیست، چرا که مصرف مواد مخدر ساختار شیمیایی مغز را به هم می‌ریزد و طبق تصویربرداری مقایسه‌ای تهیه شده از مغز مصرف‌کنندگان دو نوع مواد مخدر از جمله کراک و هروئین، مصرف کراک بسیار بیشتر از هروئین به تغییر ساختار مغز می‌انجامد.

او در ادامه بر این نکته که درمان‌های کوتاه‌مدت اعتیاد راه حل جدی برای درمان این بیماری نیستند نیز تاکید کرد و ضمنا اعتیاد را یک بیماری مسری در خانواده یا محل‌ کار و تحصیل معرفی و خاطرنشان کرد که مسری بودن این بیماری باید همواره مورد توجه قرار داشته باشد.

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 1409

به گزارش ایسنا، سردار رجب زاده که در مراسم صبحگاه مشترک فرماندهی انتظامی تهران بزرگ سخن می‌گفت با اعلام اجرای طرح جمع‌‌آوری معتادان رها در پایتخت، گفت: به زودی طرح جمع‌آوری معتادان رها، تزریقی و بی‌خانمان در تهران آغاز خواهد شد که بر اساس آن امیدواریم با اجرای این طرح تا چهار ماه دیگر معتادی در خیابان‌ها، پارک‌ها و بیغوله‌های تهران نباشد.

وی با اشاره به این که برنامه پلیس جمع‌آوری، ترک دادن معتادان و ایجاد اشتغال برای آن‌هاست، برخورد با اراذل و اوباش و جرایم خشن را از دیگر برنامه‌های پایتخت عنوان کرد و افزود: از سه ماه گذشته، واحدهای ضربت فرماندهی انتظامی تهران بزرگ برای برخورد با اراذل و اوباش آماده‌باش هستند.

فرمانده انتظامی تهران بزرگ ادامه داد: از امروز واحدهای ضربت برای برخورد با اراذل و اوباش و جرایم خشن در سطح تهران فعال خواهند شد.

وی ادامه داد: طرح پاک‌سازی نقاط آلوده پایتخت از دیگر برنامه پلیس است که در روزهای آینده چگونگی اجرای این طرح نیز اطلاع‌رسانی می‌شود.

سردار رجب‌زاده ادامه داد: پلیس تهران بزرگ در نظر دارد بسیاری از مشکلات اجتماعی را به صورت ریشه‌ای حل کند و بر این عقیده است که هر جا پلیس به صورت جدی وارد عمل شده، مشکل موجود از بین رفته است.

به گفته فرمانده انتظامی تهران بزرگ، با اجرای بیش از دو هفته طرح انضباط اجتماعی در منطقه 12، 50 درصد وقوع جرایم در این منطقه کاهش یافته و نزاع و درگیری نیز کاهش 60 درصدی داشته است.

وی ادامه داد: اگر طرح انضباط اجتماعی در کل تهران عملیاتی شود، بسیاری از تخلفات و جرایم در پایتخت کاهش خواهد یافت.

سردار رجب‌زاده با یادآوری این که طرح انضباط اجتماعی در سال گذشته در منطقه سه آغاز شد، گفت: ابتدای اجرای این طرح بسیاری از افراد باور نمی‌کردند که این طرح با این ابعاد قابل اجرا باشد، اما نه تنها این طرح انجام شد، بلکه بیش از پنج ماه است که طرح انضباط اجتماعی در حوزه‌های ترافیکی، انتظامی و امنیتی در حال اجراست.

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 1427

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 1380

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 2605

بچه هایم گرسنه بودند حتی پول نداشتم برایشان تخم‌مرغ بخرم. ‌یکی از اقواممان آمد خانه‌مان، با اینکه می‌دید دست و پای بچه هایم از گرسنگی می‌لرزد حاضر نشد75 تومان پول بدهد تا دوتا تخم مرغ برایشان بخرم

همشهری سرنخ در شماره 71 خود به سراغ زنی رفته که موفق شده بعد از اثرات تلخ و تکان‌دهنده اعتیاد بر زندگی‌اش، پاک شود و به دنبال آن پدر 86 ساله خود و 14 نفر از اعضای خانواده‌اش را از چنگال اعتیاد رهایی بخشد.

بخش‌هایی از این گزارش تکان‌دهنده در ادامه می‌آید: در یکی از محله‌های پرت ملارد کرج به دنبال کمپی می‌گردیم که به‌تازگی افتتاح شده. این کمپ چند ماه است توسط زنی که خودش سال‌ها معتاد بوده راه اندازی شده تا به معتادان داوطلبی که تصمیم گرفته‌اند سلامتی شان را به دست بیاورند کمک کند. گودال‌های بزرگ و تل‌های خاکی که بچه‌ها کنار آنها مشغول بازی کردن هستند مناظری است که تا قبل از رسیدن به کانون آرامش می‌بینیم.

منیژه در حال صحبت با خانواده یکی از رهجوهاست. کارش که تمام می‌شود به سراغش می‌رویم و گفت‌و‌گویمان را از ماجرای معتاد شدنش شروع می‌کنیم؛ « از نه سالگی شروع به مصرف مواد کردم. دو ازدواج ناموفق داشتم. درهمان نه سالگی شوهرم دادند. من اصلا آن زمان نمی‌دانستم ازدواج چیست !پسرعمه ام هم 17 ساله بود که با هم زیر یک سقف رفتیم. بعدها فهمیدم که او اعتیاد داشت. زندگی کودکانه ما دو سال بیشتر دوام نیاورد. یک سال بعد مجددا شوهرم دادند اماازدواج دومم کمتر از یک ماه دوام آورد. تازه 13 سالم شده بود که از شوهر دوم هم جدا شدم.»

یک زندگی کودکانه
منیژه تا13 سالگی دوبار ازدواج کرده بود. زمانی که همسن و سال‌های او پشت میز و نیمکت‌های دبستان آموزش می‌دیدند، منیژه در حالی که هنوز کودکی نکرده بود مجبور بود نقش همسر را بازی کند؛«من سن و سالی نداشتم که برای بار دوم ازدواج کردم؛ برای همین هر روز خانه و زندگی را ول می‌کردم وبرای خاک بازی با دوستانم به کوچه می‌رفتم.‌بعدش هم از ترس شوهرم زیر کمد یا اسباب و اثاثیه خانه قایم می‌شدم؛ برای همین بود که خانواده شوهرم می‌گفتند من زن زندگی نیستم و طلاقم دادند.»
ماجرای معتاد شدن خانم دانایی هم به همان سال‌هایی بر می‌گردد که او را به زور شوهر دادند؛«چند ماهی که از اولین زندگی مشترکم گذشت متوجه شدم پسرعمه ام تریاک می‌کشد. من هم که خوب و بد را نمی‌دانستم وقتی او از خانه بیرون می‌رفت، با قاشق سوخته‌های تریاکش را از وافور در می‌آوردم و می‌خوردم. بعد هم با خیال راحت بدون اینکه متوجه چیزی شوم می‌خوابیدم. بچه بودم و از این کار مثل یک بازی خوشم می‌آمد. شوهر دومم هم معتاد بود؛ برای همین دیگر بدون رودربایستی با او مواد مصرف می‌کردم.»
31 سال تخریب

منیژه تا 13 سالگی دو ازدواج ناموفق را تجربه کرده بود؛ اما شرایط زندگی او و خانواده‌اش باعث شد او برای سومین بار ازدواج کند و دوران اعتیادش 31 سال ادامه پیدا کند؛«چهارده سالم که شد با علیرضا ازدواج کردم. او اعتیاد نداشت و مرد خوبی بود. بعد از مدتی من به‌خاطر انجام دادن کار خانه و بشور و بسابی که داشتم رماتیسم گرفتم و کم کم رماتیسمم به قلبم زد. به مطب دکترهای مختلفی رفتم اما همه می‌گفتند به‌خاطر اعصابم است که این‌طوری شده‌ام و باید بروم مسافرت و این حرف‌ها. اما من خودم می‌دانستم چه مرگم است و چرا عصبی شده‌ام می‌دانستم چون ترک نکرده‌ام باید مواد مصرف می‌کردم اما شوهرم از ماجرا خبر نداشت. یک روز همسایه مان به علیرضا گفت:«به زنت تریاک بده، خوب می‌شه.»

همسایه حرف دل دانایی را زد. همین توصیه بیجا باعث شد منیژه شرم را کنار بگذارد و به همسرش بگوید چه دردی دارد؛« آنجا رویم کمی به شوهرم باز شد و ماجرای اعتیادم را به او گفتم. اول داد و بیداد راه انداخت اما بعد که حال و روزم را دید گفت برایت مواد می‌گیرم ولی به خانواده‌ام نمی‌گویم تو معتادی. می‌گویم خودم معتاد شده‌ام. ما خانه مادر شوهرم زندگی می‌کردیم. وقتی آنها سرزده به خانه مان می‌آمدند شوهرم تریاک را از دست من می‌گرفت و می‌کشید؛ همین‌طوری شد که او هم مثل من معتاد شد و بیشتر از 25 سال با هم زندگی مان را دود کردیم.»
تلخ مثل زهر مار

روزها و فرصت‌های ناب زندگی منیژه و همسرش پای بساط مواد خاکستر می‌شدند؛ آن‌قدر آن روزها اتفاقات تلخ برای این زن جوان افتاده که وقتی از او می‌خواهیم درباره‌اش حرف بزند سری تکان می‌دهد و می‌گوید نمی‌دانم باید کدامش را بگویم. خاطرات او از زندگی خودش گرفته تا اعتیاد بچه‌هایش یک نقطه مشترک دارد؛ اینکه تمامشان مثل زهر تلخ است؛«سه دختر و دو پسر دارم که متاسفانه یک دختر و یک پسرم هم اعتیاد پیدا کردند. اگر بخواهم از اتفاقات تلخ بگویم شاید باورتان نشود اما 90 درصد از زندگی دوران اعتیادم تلخ است. حسین، پسرم مدت زیادی بود که به من می‌گفت برایش دمپایی بخرم. با خودم حساب کتاب می‌کردم می‌گفتم اگر بخواهم 500 تومان پول دمپایی او را بدهم باید چند دود کمتر مواد بکشم برای همین پشت گوش می‌انداختم.»
کارد به استخوان رسید

بهترین سال‌های زندگی او و بچه هایش در کشمکش با اعتیاد گذشت. تا اینکه او شش سال قبل به واسطه یک اتفاق تلخ تصمیم به ترک گرفت؛«شش سال قبل بعد از یک اتفاق، زندگی ام نجات پیدا کرد. بچه هایم گرسنه بودند حتی پول نداشتم برایشان تخم‌مرغ بخرم. ‌یکی از اقواممان آمد خانه‌مان، با اینکه می‌دید دست و پای بچه هایم از گرسنگی می‌لرزد حاضر نشد75 تومان پول بدهد تا دوتا تخم مرغ برایشان بخرم. آن روز تازه متوجه شدم از کجا به کجا رسیده‌ام؛ شوهرم کارخانه داشت با 200 چرخکار. خودم خانه داشتم اما دیگر هیچ چیز برایمان نمانده بود؛ همه‌اش را دود کرده بودیم.»

اوضاع و احوال زندگی برای منیژه و خانواده‌اش حسابی تلخ شده بود. آنها حتی نمی‌توانستند شکمشان را سیر کنند. هر روز شرایط برای منیژه بدتر می‌شد. گرسنگی فرزندانش برای او تلنگری شد تا به خودش بیاید:«با خودم گفتم هرطور شده باید ترک کنم.»

• تاریخ ارسال : شنبه 03 خرداد 1393
• بازدید : 1507

نمی‌توان انکار کرد پذیرش معتادان بازپروری شده به آغوش جامعه دشواری‌های زیادی دارد، برای آنکه آنها بتوانند به آغوش جامعه بازگردند و همچنین شرایطی برای آنها ایجاد شود که وارد بازار کار شوند، شانس‌های خیلی زیادی ندارند.