سنت اول : منافع مشترک ما بایست در راس قرار گیرد . بهبودی شخصی به وحدت معتادان گمنام بستگی دارد .

سنت دوم : در ارتباط با هدف گروه ما تنها یک مرجع نهایی وجود دارد ، خداوندی مهربان که به گونه ای ممکن خود را در وجدان گروه بیان می کند . رهبران ما فقط خدمت گزاران مورد اعتماد ما می باشند . آنها حکومت نمی کنند .

سنت سوم : تنها لازمه عضویت ، تمایل به قطع مصرف است . 

سنت چهارم : هر گروه می بایست مستقل باشد به استثناء مواردی که بر گروه های دیگر و معتادان گمنام در کل اثر بگذارد .

سنت پنجم : هر گروه فقط یک هدف اصلی دارد ، رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است.

سنت ششم : یک گروه معتادان گمنام هرگز نبایست هیچ موسسه مرتبط و یا هر سازمان خارجی را تایید و یا در آنها سرمایه گذاری کند ، و یا نام انجمن معتادان گمنام را به آن ها عاریت دهد . مبادا مسائل مالی ، ملکی و شهرت ما را از هدف اصلی خود منحرف سازد .

سنت هفتم : هر گروه معتادان گمنام می بایست کاملا متکی به خود باشد و کمکی از خارج دریافت نکند .

سنت هشتم : معتادان گمنام ، بایست همیشه غیر حرفه ای باقی بماند ، اما مراکز خدماتی ما می توانند کارمندان مخصوصی استخدام کنند .

سنت نهم : معتادان گمنام تحت این عنوان ، هرگز نبایست سازمان دهی شود . اما می توانیم هیئت های خدماتی یا کمیته هایی تشکیل دهیم که مستقیما در برابر کسانی که بدان ها خدمت می کنند ، مسئول باشند .

سنت دهم : معتادان گمنام هیچ عقیده ای در مورد مسائل خارجی ندارد و نام انجمن معتادان گمنام هرگز نبایست به مباحث اجتماعی کشانده شود .

سنت یازدهم : خط مشی روابط عمومی ما بنا بر اصل جاذبه است تا تبلیغ ، برای ما لازم است که همیشه گمنامی شخصی خود را در سطح مطبوعات ، رادیو و فیلم حفظ کنیم .

سنت دوازدهم : گمنامی ، اساس روحانی تمامی سنت های ماست و همیشه یاد آور این است که اصول را به شخصیت ها ترجیح دهیم .